Wednesday, November 29, 2023
GledištaČiju bitku bije Banja Luka?

Čiju bitku bije Banja Luka?

Nismo mogli ni da sanjamo da će nam se njujorške ulice preslikati na Gospodsku, niti da ćemo doživjeti ono što si katkad priušti Beograd, metropola ispreplitana različitim uticajima, a možda najviše onima iza kojih se krije strani kapital. Sada smo u Banjoj Luci vidjeli ono što se nekada zvalo fenomenom u tradicionalnim društvima tranzicione faze razvoja.


Osmomartovski marš, primarno namijenjen manifestaciji teškoća života žena u našem društvu, održan je u Banjoj Luci u organizaciji tri nevladine organizacije – Oštra nula, Radnička solidarnost BiH i Centar za mlade KVART. Nažalost, obična prolaznica, žena koja radi u plasteniku, na njivi, u nekoj fabrici ili nezaposleno kod kuće biva domaćicom, ne bi mogla da primijeti da se učesnici marša bore za njihova prava. Da drama bude potpuna, nadomak Narodnog pozorišta gdje je bilo i mjesto okupljanja aktivista, u kafiću su na martovskom suncu sjedili Milorad Dodik i Vlado Đajić – s uživanjem posmatrajući sve ono što će kasnije uslijediti.


Vrhunac drame jeste napad mladih navijača “Borca” na aktiviste. Pojedinci svjedoče kamenovanje i otimanje zastave duginih boja iz ruku jedne aktivistkinje. Nijedna od strana nije napravila korak nazad, smatrajući tako bilo kakav ishod podvigom.

Oteta zastava LGBT pokreta u rukama navijača. Izvor: Dnevni Avaz.


Ovo je manifestacija oba narativa i radikalizacije kulturnog rata koji nam je na najflagrantniji način nametnut.

Klasno pitanje kroz spektar duginih boja

Kvir pokret je, utemeljen u modernoj ljevici, pokušao svoje ciljeve da ogrne plaštom borbe za prava radnika/radnica, ugroženih grupa, marginalizovanih, pa čak i onih koji u jednom društvu uopšte ne postoje. Kao što u indijskom društvu ne postoje pravoslavci, tako i u našem ne postoje hindusi, pa se za njihova prava i ne vrijedi boriti. Međutim, kada je u pitanju nešto što je proisteklo iz Sjedinjenih Američkih Država, obavezno praćeno intenzivnom propagandom, pa onda i uslovljeno za bilo kakvu “integraciju” (čitaj asimilaciju) u društvo višeg standarda, onda se mora boriti i za trans prava jer se borba plaća, iako ne postoji niti osnova niti legitimitet za nju, osim neki viši cilj, koji nije u potpunosti poznat požrtvovanim i, nažalost nerijetko iskorišćenim aktivistima.

Homoseksualizam kao pojava, potpuno odvojena od LGBT pokreta koji je sve osim legitimni reprezent takve populacije, postojao je i postoji u našim društvima. Ukoliko su se Amerikanci (a nisu) izborili za prava homoseksualaca na način da pod okriljem zastave duginih boja, podrške zvaničnog Vašingtona, ključnih “osviještenih” korporacija i u, prevashodno, ekonomski najrazvijenijoj zemlji svijeta, izlaze na ulice tražeći veća prava, kasnije poprimajući tipično totalitarne karakteristike kroz tzv. kulturu poništavanja cenzurišući cijele knjige, studije i društva, ne znači da društvo poput našeg, rastrgano različitim nacionalizmima, istinskim pitanjem nezaposlenosti, i povrh svega interesima različitih pretendenata na spornu teritoriju Bosne i Hercegovine, može da pristane na takvo nešto.

Ono što su brojni sociolozi i teoretičari ustanovili jeste da se od proletarijata pravi prekarijat1 kroz promovisanje apsolutnog relativizma, od roda do svakodnevnih stavova.

Izvor: ideje.hr

LGBT pokret je pokret srednje i više klase koji počiva na ideologizaciji polnosti tako zadovoljavajući interese transnacionalne kapitalističke klase2 (TNKK). Ono što možemo da zapazimo kroz izjave brojnih ključnih ličnosti evropske i svjetske politike ili čak nauke, vidjećemo isticanje potrebe grupnog rodnog identiteta jer je to prihvatljivo za establišment – postojeći vladajući poredak i njihovu elitu. Tako dolazi do permanentnog potiskivanja klasnog pitanja i dijalektički materijalizam se premiješta iz prirodnog antagonističkog odnosa: transkapitalističke elite – najamni radnici, na antagonistički odnos: muškarac – žena, homoseksualac – heteroseksualac, pa negdje i progresivac – konzervativac. Za sve medije, pa i naše deklarisane kao duboko konzervativne i antidevijantne, zanimljivija je tema homoseksualizma i svježih incidenata sa sportskih tekmičenja trans osoba, od stanja radnika u našem društvu. Jasno je – klasno pitanje ruši sistem, rodno ne.

Ono što se nakon sagledavanja šire slike ovog djelovanja, od propagande u filmovima, na manifestacijama, festivalima…pa do politika i zakona, da jasno vidjeti, jeste eksploatacija homoseksualaca kroz proces akumulacije kapitala od stane TNKK-a. Tzv. turbokapitalizam odrođava ljude, čini ih nepovezanima, ranjivijima i podložnim raznim vidovima manipulacije, tako uništavajući mogućnosti obnove istinske države blagostanja. Seksualno oslobađanje koje se sve češće promoviše kao vid slobode, ljudske identitete i privatnost izlaže poput robe na slobodnom tržištu.

Ono što možda najviše udara na opstojnost pojedinca, pa i formiranje same porodice kao nukleusa društva, jeste oslobodilački narativ koji ne pravi problem oko lakog mijenjanja partnera. Drugog se posmatra prije podne kao kompetitivnog suparnika u borbi za laku lovu, a poslije podne kao objekat seksualnog zadovoljstva. Postoji li isprazniji narativ od toga, dok nam je pred očima krajnji cilj sveopšteg djelovanja ključnih centara moći?

Pod svaku cijenu se stvara “novi čovjek”, robotizovani radnik koji više razmišlja o rodu nego o eksploataciji. Taj čovjek ujutro treba neprikosnoveno da proizvodi za TNKK, dok uveče treba da bude “raspusni, lakomisleno-histerični potrošač”, koji uživa u postmodernizmu i kazino-ekonomiji.

Upravo iz ovih razloga je neophodno da kao društvo koje je relativno skoro saznalo za kvir studije i sve što nosi sa sobom moderni trend TNKK-a, razdvojimo homoseksualizam pod zastavom duginih boja, kojeg za potrebe ovog teksta nazivam komercijalnim homoseksualizmom, od onog koji pritajeno postoji oduvijek idalje tražeći onaj temeljni način borbe za osnovna prava koja neće propasti propašću dolara kao univerzalnog platnog sredstva.

Dekonstrukcija poretka kroz totalitarizam

Republika Srpska počiva na labavim demokratskim principima, a i njih veoma lako pogazimo. Izborni proces je ranjiv, podložan različitim uticajima, klasičnim krađama, manipulacijama. Kampanje su nam na ivici građanskog sukoba kroz potpunu rijalitizaciju politike. Politički participiraju najviše oni koji su dovođeni na vlast od strane drugih, oni koji pjevaju ispod šatora i koriste porodicu kao jedan od mehanizama uvrede protivnika. Mi smo ti koji su proglasili “kraj istorije” kada smo potpuno deideologizovali partije i bilo šta šta radimo u području političkog praksisa. Iznad sebe imamo stranca koji može za jedan dan da nametne i promijeni cijeli sistem. Od Evrope smo osuđeni na balkanizaciju – odvojenost od cjeline. Osuđeni smo na ostatak jer smo se svojevremeno usprotivili imperijalizmu, i jer to i danas pokušavamo. Isključeni smo jer ne prihvatamo sve zdravo za gotovo, jer kao društvo idalje radije biramo učahurenje u sopstvenoj pećini, nego onoj iscrtanoj vrijednostima ljudskih prava.

Sirija. Avgust 2017. Sirijski vojnici u toku građanskog rata drže LGBT zastavu kao simbol jednog od povoda za demonstracije i izbijanje rata 2011. godine. Izvor: Al Jazeera

Međutim, ono što ne prihvatamo kao društvo, ne znači da to rado ne prihvata naša vladajuća elita. I ona pripada onima koji radije u masmedijima slušaju o LGBT pokretu, umjesto istinskom stanju radnika, nezaposlenosti i ekonomskom stanju građana, o zapošljavanju preko partijske knjižice i podobnosti.

Postmodernizam je učinio da, pored toga što već imamo jedan vladajući totalitarizam u svojim institucijama, imamo dva koja su na ulicama. Isključivost, Deridina tekovina differance3-a i Fukoova moć, nas dovode do jednog ćorsokaka koji se manifestuje kroz dvije strane jedne ulice. Na jednoj su aktivisti sa zastavama LGBT pokreta, a na drugoj su navijači spremni da rastrgnu i unište skup. Obje strane su one koje pripadaju postojećem globalnom narativu. I desni i lijevi postmodernizam ima više sličnosti nego razlika. Ljevica često koristi borbu za prava ugroženih kako bi ostrakizovala bilo koga ko govori suprotno njihovom mišljenju, bez obzira na argumentaciju, dok sa druge strane, desnica je ta koja bi zabranila abortus, a pri tom oslobodila ljude da promišljaju hoće li se vakcinisati ili ne. Ovo je česta usporedba dva totalitarizma, odnosno dvije strane iste ulice. Ta ulica ne vodi nikuda osim u začarani krug sukoba koji na kraju dana, nema nikakvu vezu sa borbom za bilo čija prava osim za interese nalogodavaca, TNKK-a.

Banjaluka je, pak, ove godine proslavila Dan žena tako da nijedna od onih koje ne podižu glavu sa radnog stola i potom robotizovano iscrpljeno u kući pokušavaju da se staraju o porodici, nije mogla da se poistovijeti sa porukama koje je poslao skup ispred Narodnog pozorišta. Neki će reći da je žena koja se ne poistovijeti sa ovako progresivnim skupom patrijarhalna, možda čak i zatucana. Oni neće biti u pravu. Koketiraju narativima koji se ne dopadaju Zapadu, a koji su u konačnici neistiniti.

U jednom od prethodnih tekstova sam govorio o himeričkim nacijama prema ruskom istoričaru Lavu Gumiljovu, te o parazitskim i reliktnim etnosima. SAD, odakle i potiču silni pokreti za ljudska prava, su himerička nacija – nacija koja je stvorena istrebljenjem starosjedilaca, koja je zasnovana na kapitalu, na prodavanju svega, pa i identiteta. Parazitski etnos je onaj koji je izgubio vlastitu nacionalnu energiju pa kao zamjenu za svoju koristi tuđu, dakle – tuđe običaje, praznike, pa na koncu, i načine borbe za različita prava. Potom imamo reliktni etnos koji je vezan korijenima za mjesto obitavanja njenog stanovništva. Ti korijeni su religijske prirode. Nešto poput nas, koji smo iznikli iz religije, i ne možemo, sve i da hoćemo, da je izbrišemo iz svog postamenta. Kada parazitski etnos dominira nad starosjedilačkim, odnosno reliktnim, dolazi do revolucija i stvaranja himeričkih nacija.

Ono što je za nas bitno, u pristupu bilo kojoj borbi, jeste okolnost i prošlost. Svijet (u ovom slučaju okolinu) ne možemo posmatrati odvojeno od prošlosti. Anri Bergson je definisao kombinaciju vremena i svijesti kroz pojam duree ili trajanje. Duree porazumijeva unutrašnje trajanje kroz niz događaja koji se prelijevaju jedan u drugi, tako produžavajući prošlost u sadašnjosti, sadašnjost u budućnosti, i tako u krug. Dakle, događaji, istorijske eksplozije, i sve što nam se desilo, teče jedno za drugim kao rijeka, a ne jedan pored drugoga.

Subjektivno vrijeme u kojem se miješa prošlost, sadašnjost i budućnost. Izvor: phillit.fr

Poštujući ovakav okvir istorije i vremena, kulturu i okruženje, treba da znamo da je neophodnost pronalaženja specifičnog načina borbe koji će da da rezultate i da traje čak i kada padnu TNKK sa svjetskog trona, naš primarni zadatak. Osim ako nam cilj nije da nastavimo sa perfidnom eksploatacijom aktivista, onih koji idealima idu u maglu, da ulice dovodimo na ivicu opšteg antagonizma, i konačno, koristimo homoseksualce, žene ili nacionalne manjine, kao oruđe za prikupljanje kapitala.

Ako nam je to cilj, onda ništa…


1 Prekarijat je teška opstojnost na poslu bez predvidljivosti ili sigurnosti, koji utiče na materijalno i psihološko stanje radnika. “Nova klasa povremeno i privremeno zaposlenih, slabo plaćenih i radno nezaštićenih, začeta je u divljem braku neoliberalizma i globalizacije.”

2 Antonić S., “Moć i seksualnost: sociologija gej pokreta”, Beograd: Catena Mundi, 2021.

3 Značenje bilo čega ne postoji van jezika.

POSTAVI ODGOVOR

молимо унесите свој коментар!
овдје унесите своје име

Najpopularnije

POSLEDNJI KOMENTARI

Слађана on Распето Косово
Небојша on Распето Косово
Aleksandar Sivački on El Pibe
Đorić Lazar on El Pibe
Ministar Zdravlja on 25 godina od Dejtonskog sporazuma
Младен on Učmala čaršija
Anita on Vladalac
washington on Kosmopolitizam Balkana
Nadežda on Vladalac
Владимир on Vladalac
Predivan tekst, hvala puno na ovome, vrlo je važno za sve nas on Revolucionarne ideje i dalje postoje, a postoje li revolucionari?